Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Wsparcie w wymiarze behawioralnym

Dotyczy to w sposób szczególny czasu, gdy po osiągnięciu remisji i powrocie chorego dziecka do domu rodzice decydują się na takie metody wychowawcze, których przed chorobą nie stosowali. Często podczas okresów remisji rodzice muszą podejmować na nowo liczne zadania związane z domem i pracą. Ich opieka i kontrolowanie rodzeństwa może stać się niekonsekwentne, nierówne. Mogą oni doświadczać trudności w ustaleniu właściwych granic, będąc albo nadopiekuńczymi albo (lub jednocześnie) nadmiernie kontrolującymi, albo nieświadomie udzielającymi za mało wsparcia i kierownictwa. Harmonogramy i ustalone plany mogą zaniknąć a chore dziecko będąc w centrum zainteresowania rodziny może odsunąć zdrowe dziecko na plan dalszy. Reguły zachowania, wymagania stawiane dziecku choremu i zdrowemu mogą różnić się, gdyż rodzice najczęściej pobłażają choremu dziecku (Buczyński 1996 s. 117 i nn.).

Od zdrowych dzieci wymaga się podejmowania większej odpowiedzialności. Czasem starsze rodzeństwo przejmuje główną rolę w opiece nad rodziną. Konsekwencją mniejszych wymagań od dziecka chorego (lub ich braku) mogą być zachowania agresywne dziecka zdrowego wobec chorego rodzeństwa. Przyczyna może być dwojaka. Po pierwsze, chore rodzeństwo ma poczucie bycia „nietykalnym” („mnie nie można bić, bo jestem chory”), ma postawy roszczeniowe, czasami zachowuje się w sposób agresywny, również wobec zdrowego rodzeństwa. Poczucie niesprawiedliwości, jakiego doświadcza zdrowe rodzeństwo, ujawnia się początkowo przez zwracanie uwagi rodzicom i dziecku choremu, że ich zachowanie jest złe. Gdy nie przynosi to pożądanego skutku, odpowiada złością na złość. Po drugie, zdrowe rodzeństwo mając poczucie, że rodzice nie poświęcają mu tak dużo czasu jak kiedyś, przez swoje niewłaściwe zachowanie manifestuje swoją obecność, domagając się zauważenia, uczuć (choćby tylko negatywnych). Konsekwencją takiego zachowania są kary rodziców tylko wobec zdrowego rodzeństwa. Może to pogłębić u niego poczucie winy oraz poczucie odrzucenia po raz kolejny (por. Koocher, O’Malley 1981), a co za tym idzie – poczucie utraty własnej wartości.

Rodzice nie do końca są zorientowani w tym, co czuje, co wie i jak się zachowuje zdrowe rodzeństwo (Menke 1987 s. 132 i nn.). Pracownicy służby zdrowia mogą pomagać dzieciom i ich rodzinom w przejściu przez to doświadczenie. Oddziaływanie to powinno być bezpośrednie oraz pośrednie – przez pracę z rodzicami.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.