Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Stosunek psychologii społecznej do socjologii

Takie wysunięcie socjalizacji na pierwszy plan przy określaniu psychologii społecznej prowadzi w konsekwencji do następującego jeszcze wariantu w ujęciu jej zadań. Mianowicie jest rzeczą wiadomą, iż zdaniem wielu socjologów, psychologów społecznych i antropologów (etnologów) wynikiem procesu uspołecznienia: jest osobowość ludzka2. Wbrew stanowisku dawniejszej psychologii twierdzi się tu, że osobowość ludzka nie jest jedynie, czy głównie, produktem procesu wewnątrzpochod- nego, lecz jest ona przede wszystkim wytworem oddziaływań społecznych na rozwijającą się jednostkę. Stąd będzie dla nas zrozumiałe stanowisko, któdb za główne zadanie psychologii społecznej uważa analizę procesu formowania się (społecznej) osobowości człowieka.

Stanowisko powyższe przyjęte zostało jako zgodne z poglądami większości kompetentnych badaczy w zakresie psychologii społecznej i socjologii na zjeździe socjologów amerykańskich w New Yorku w styczniu 1948 r.

Podobnie ujmuje stosunek psychologii społecznej do socjologii kilku polskich socjologów. Tak np. J. Bystroń w swojej Socjologii mówi: „…zagadnienia społecznych form przejawiania się psychiki indywidualnej możemy wyodrębnić pod nazwą psychologii społecznej”3. Trzeba przy tym zaznaczyć, iż autor nie traktuje tu psychologii społecznej jako oddzielnej gałęzi wiedzy, uważając ją raczej za pewien dział socjologii.

Bardzo ciasne granice wyznacza psychologii społecznej Czesław Znamierowski. Jego zdaniem psychologia społeczna ma interesować się „charakterystyką grup społecznych”, jednakowoż tylko w sensie „przedstawienia cech psychicznych przeciętnego członka grupy”4. I tu więc psychologia społeczna ma istotnie jako przedmiot nie grupę jako całość, lecz członków grupy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.