Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

W jaki sposób mogę pomóc uczniom nauczyć się?

Jak możesz pamiętasz, w rozdziale 2. podkreślałem z naciskiem, że Twój – sposób zaeiiowania wiąże się z tym, co uważasz za prawdziwe. Prawidłowość ta dotyczy również tego, co robimy, gdy organizujemy nauczanie. Na przykład, jeśli jestem przekonany, że jest ważne, aby nauczyć się jednej rzeczy, zanim przystąpi się do uczenia się drugiej, to przekonanie takie powinno znaleźć swe odbicie w sposobie zorganizowania kolejnych celów postępowania dydaktycznego, do których następnie będą się stosować dzieci. Jeśli jestem przekonany, że dzieci powinny być – i są – zdolne do kierowania swymi własnymi procesami uczenia się, to moje przekonanie powinno również znaleźć wyraz w sposobie zorganizowania przeze mnie procedur dydaktycznych. Jeśli jestem przekonany, że odpowiedzialność za uczenie się spoczywa przede wszystkim na uczniu, a nie na nauczycielu, to przeświadczenie takie wpłynie na to, jak zorganizuję nauczanie i jak będę przeprowadzać zajęcia wymagające uczenia się. Jeśli sądzę, że wszyscy uczniowie wymagają tej samej ilości i tego samego rodzaju nauczania, to prawdopodobnie zastosuję wobec każdego te same procedury dydaktyczne. Jeśli jednak jestem przekonany o istnieniu różnic indywidualnych między dziećmi pod względem ilości i jakości pomocy dydaktycznej niezbędnej dla nauczenia się czegoś, to postaram się opracować taki schemat organizacyjny, który zapewni zróżnicowanie czasu i jakości nauczania.

Problem polega na tym, jak zrobić to wszystko? Jeśli sięgniemy do pracy Johna A. Carrolla pt.: A Model of School Learning („Model uczenia się szkolnego”, 1963) i przestudiujemy ją w powiązaniu z nieco późniejszą pracą Benjamina S. Blooma pt. Learning for Mastery („Uczenie się dla opanowania”, 1968), to będziemy dysponować efektywnym i konsekwentnym sposobem podejścia do organizowania procedur dydaktycznych, który pomoże w rozwiązaniu tego problemu.

Poznajmy Johna Carrolla – uwaga poświęcona zadaniu i jakości nauczania

Zasadniczo model uczenia się szkolnego Carrolla głosi, że jeśli uczniom da się tyle czasu, ile każdy z nich indywidualnie potrzebuje aby wyuczyć się do pewnego poziomu, i jeśli przez potrzebną ilość czasu będą oni skupiać uwagę na zadaniu, którego się uczą, to można oczekiwać, że każdy z nich uzyska wyznaczony poziom osiągnięć. Z drugiej strony, jeśli uczniom nie przyzna się wystarczającej ilości czasu, to stopień wyuczenia się, jakiego można od nich oczekiwać, jest zależny od stosunku czasu rzeczywiście poświęconego skupianiu uwagi na zadaniu do ilości czasu potrzebnego na wyuczenie się. Mówiąc prościej, model Carrolla głosi, że nauczanie jest optymalne dla każdego ucznia wtedy, gdy Ty jako nauczyciel, skierowujesz uwagę ucznia na zadanie wystarczająco dobrze i przez czas dostatecznie długi, aby uczeń ten wyuczył się go. Oznacza to, że zastosowany przez Ciebie sposób zorganizowania nauczania spo- wodował, że uczeń ćwiczył tyle, ile potrzebuje, i że nauczanie było zorganizowane wystarczająco dobrze, dzięki czemu ćwiczenie to prowadziło do wydajnego i efektywnego uczenia się.

Zwróć uwagę, że w modelu Carrolla przypisuje się ogromne znaczenie dwóm zmiennym: 1) ilości czasu, jaki uczeń poświęca danemu zadaniu z zakresu uczenia się, skupiając na nim uwagę (tj. wytrwałości ucznia) oraz 2) jakości nauczania. Również czas, jaki uczeń musi poświęcić i rzeczywiście poświęca na skupianie uwagi na zadaniu z zakresu uczenia się, jest zależny od jakości nauczania. Zdolność do uczenia się w tym znaczeniu określa się jako ilość czasu potrzebną do nauczenia się. Zdolność do zrozumienia treści nauczania jest zależna od inteligencji ogólnej i opanowania warunków wstępnych dla danego zadania z zakresu uczenia się. s. Sprawdź czy rozumiesz model uczenia się szkolnego Carrolla:

– 1. Nie zaglądając do tekstu, napisz równanie (wzór) wyrażające wzajemne związki między pięcioma zmiennymi uwzględnionymi w modelu.

– 2. Jaka jest główna myśl modelu Carrolla?

– 3. Aczkolwiek model ten nie miał dotyczyć bezpośrednio uczenia się emocjonalnego, to jednak pośrednio go dotyczy. W jakim sensie?

– 4. Jeśli Basia Tarkowska nie osiąga dobrych wyników w nauce, to jakie zalecenia wynikające z tego modelu powinien rozpatrzyć nauczyciel, który stara się pomóc jej w uzyskaniu lepszych rezultatów? (Wskazówka: jest pięć zmiennych, które należy wziąć pod uwagę.)

– 5. Jaki może być związek między zasadami wzmacniania i karania, a pojęciem „wytrwałości” wg Carrolla – chęcią do skupiania uwagi na zadaniach z zakresu uczenia się? ó. Jaki poziom funkcjonowania poznawczego, według Taksonomii Blooma, jest potrzebny do znalezienia odpowiedzi na każde z pięciu powyższych pytań?

– 7. Jakiemu typowi zadań z zakresu uczenia się poświęcasz osobiście uwagę, a jakiego typu unikasz lub wręcz uciekasz od niego? (Szczegółowy cel emocjonalny, poziom recepcji.)

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.