Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

ROZWÓJ FIZYCZNY NIEMOWLĘCIA CZ. II

W porównaniu z człowiekiem dorosłym niemowlę ma dużą głowę, krótką szyję, duży tułów, krótkie kończyny (rys. 21a). Różnice w proporcjach występują też w obrębie poszczególnych części ciała. Najwyraźniej widać to w proporcjach głowy: czaszka niemowlęcia jest stosunkowo duża, natomiast- część twarzowa mała (rys. 2 lb): uderza wysokie czoło, duże oczy, mały, zadarty nosek, duże, lekko odstające uszy, małe usta.

Jakkolwiek rozwój strukturalny ośrodkowego układu nerwowego i mózgu, polegający m.in. na różnicowaniu budowy komórek i mielinizacji włókien nerwowych, nie kończy się w okresie niemowlęcym, już w korze mózgowej dziecka 2- i 3-miesięcznego tworzą się liczne związki czasowe, a jego zachowanie staje się coraz bardziej złożone. U dzieci w tym wieku daje się zauważyć zależność wytwarzania się odruchów warunkowych, z jednej strony, od funkcjonalnej gotowości czy też dojrzą- iości korowej partii analizatora, na który działa bodziec warunkowy, z drugiej zaś – od fizjologicznej siły bodźca warunkowego i jego stosunku do bodźca bezwarunkowego (Kasatkin, 1951).

W świetle badań eksperymentalnych kolejność tworzenia się odruchów warunkowych u dziecka w pierwszych miesiącach jego życia w zależności od receptora, na który działa bodziec warunkowy, przedstawia się następująco:

– najpierw wytwarzają się odruchy warunkowe, przy których tworzeniu działano bodźcami warunkowymi na receptory przedsionkowe:

– w dalszej kolejności wytwarzają się te odruchy, do których wytworzenia użyto bodźców działających na receptory: słuchowy, później wzrokowy, wreszcie skórno-dotykowy (szczegółowiej o wytwarzaniu się odruchów warunkowych u dziecka patrz rozdz. V).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.