Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Różnice w uczeniu się osób normalnych i niepełnosprawnych

W tej sytuacji należy odnotować, że opisywane badania dotyczyły dużej grupy osób (w porównaniu uwzględniono wyniki 96 dzieci niedorozwiniętych i 109 dzieci normalnych) i użyto w nich różnorodnego typu zadań. Wykonano je bardzo starannie, dbając o znaczne ujednolicenie warunków eksperymentalnych. Autorzy posługiwali się techniką filmową eliminującą w dużej mierze odmienności w indywidualnych kontaktach eksperymentatora z osobą badaną.

Stwierdzone różnice były w wielu przypadkach statystycznie istotne, najostrzej zarysowały się w zadaniach angażujących procesy werbalne. W świetle przeprowadzonych badań pozytywna rola systemu słownego w uczeniu się zdaje się nie budzić żadnych wątpliwości. Jednoznacznie wynika również z badań, że system słowny jest u niedorozwiniętych wyraźnie zaburzony.

Również i wtedy, gdy procesy werbalne zaangażowane są jedynie pośrednio, wpływając na uczenie się prostych treści obrazowych, u dzieci niedorozwiniętych wpływ słów różni się od tego, jaki występuje u dzieci normalnych w tych samych stadiach rozwojowych (Włodarski, 1968).

Wielkość różnic stwierdzanych w przebiegu uczenia się osób normalnych i niedorozwiniętych zależy nie tylko od rodzaju materiału, ale również od innych czynników. Wiadomo, że gdy sytuację uczenia się poprzedził jakiś trening, w którym osobnik odniósł sukces, to osiąga on zwykle lepsze wyniki. Różnice, jakie daje się stwierdzić są – w porównaniu z wynikami kontrolnymi – większe u osób normalnych niż u osób niedorozwiniętych umysłowo. Jest tak nawet wówczas, gdy w sytuacji beztreningowej lub po treningu zakończonym niezbyt pozytywnymi rezultatami nie stwierdza się różnic w uczeniu się między osobami niedorozwiniętymi a młodszymi osobami normalnymi w tym samym wieku umysłowym (Kass i Stevenson, 1961).

Innym przykładem może być zależność uczenia się od poziomu umysłowego osoby dostarczającej wzmocnień. Czynnik ten waży znacznie silniej w uczeniu się osób normalnych niż w uczeniu się osób niedorozwiniętych umysłowo (Terrell i Stevenson, 1965).

Z drugiej strony, takie czynniki jak uśmiech i pochwały słowne przynajmniej w pewnych sytuacjach wpływają w większym stopniu różnicu- jąco na zachowanie się osób niedorozwiniętych umysłowo niż u osób normalnych. Można na przykład przedłużyć w ten sposób znacznie czas, w jakim dzieci niedorozwinięte zajmują się jedną czynnością (Zigler, Hodg- den i Stevenson, 1958). Również i innego typu wzmocnienia, na przykład w postaci obrazów wzrokowych, dają silniejszy efekt (działają dłużej) u dzieci niedorozwiniętych niż u normalnych (Stevenson i Knights, 1961).

Tak więc oprócz ogólnych prawidłowości informujących o większej sprawności przebiegu uczenia się osób normalnych i ich większych możliwościach w tej dziedzinie, oraz oprócz prawidłowości informujących o tym, w jakich rodzajach i sytuacjach uczenia się występują największe różnice między osobami normalnymi a niedorozwiniętymi, znane są prawidłowości szczegółowe, świadczące o niejednakowej roli niektórych czynników w uczeniu się obydwu kategorii osób.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.