Ocena zainteresowań w uczeniu się – ciąg dalszy

Zainteresowania, nawet gdy są względnie trwałe i utrzymują się w ciągu długiego czasu, ulegają łatwo wahaniom pod wpływem różnorodnych czynników. I w tym zakresie stwierdza się duże różnice indywidualne. Obniżenie i podwyższenie zainteresowania wpływa z kolei na rezultaty uczenia się.

Zdaje się nie ulegać wątpliwości, że zainteresowanie efektem uczenia się lub jego następstwami wiąże się z motywacją osiągnięć i poziomem aspiracji osobnika. W ujęciu Atkinsona (1960), wielkość wchodzącej w grę motywacji, jest funkcją motywu jako względnie trwałej cechy osobnika oraz łatwo ulegającego zmianom pod wpływem różnorodnych okoliczności oczekiwania i pobudki. Zmianom ulega to, z jakim stopniem pewności osobnik spodziewa się sukcesu (oczekiwanie) i jaką wartość ma dla niego sukces (pobudka, cel). Motywacja osiągnięć rozumiana jako dążenie do sukcesu wywiera wpływ na efekty uczenia się (Atkinson, 1953). Z modelu Atkinsona wynika, że ze względu na motywację osiągnięć najkorzystniejsza jest sytuacja, gdy zadania są średnio trudne i prawdopodobieństwo sukcesu wynosi 0,5.

Przez poziom aspiracji rozumie się to, czego oczekuje osobnik w zakresie swoich osiągnięć. Zgodnie z koncepcją Atkinsona i tu prawdopodobne jest istnienie pewnej wielkości optymalnej. Świadczą o tym również wyniki badań empirycznych. Pewien poziom aspiracji można uznać za najbardziej korzystny w sytuacji uczenia się, natomiast aspiracje o poziomie zbyt wysokim i zbyt niskim w stosunku do możliwości jednostki wywierają wpływ ujemny. Oprócz ujemnego efektu natychmiastowego zwraca się uwagę na niebezpieczeństwo wykształcenia się niekorzystnych cech osobowości: w przypadku aspiracji zbyt wysokich – poczucie braku powodzenia, niedoceniania przez innych, utrata wiary we własne siły, w przypadku aspiracji zbyt niskich – brak ambicji, niechęć do podejmowania większych wysiłków, wygodnictwo.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *