Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

KONKUBINAT I RODZINY Z JEDNYM Z RODZICÓW

Konkubinat odnosi się do sytuacji, w której para nie związana węzłem małżeńskim prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Nie jest to nowy model współżycia, ale liczba takich związków znacznie wzrosła, ponieważ zyskał on aprobatę społeczną. W 1970 r. było pół miliona takich par, dziś jest ich dwa i pół miliona, co oznacza pięciokrotny wzrost. Stanowi to jednak tylko około 5% wszystkich gospodarstw domowych w Stanach Zjednoczonych.

Konkubinat jest szczególnie popularny wśród ludzi młodych, np. studentów college’u, i w wielkich metropoliach. Rzadziej wybierają taki związek osoby deklarujące głęboką religijność. Większość par żyjących w konkubinacie nie ma dzieci. Po upływie jakiegoś czasu wielu ludzi żyjących w konkubinacie decyduje się na małżeństwo, choć niekoniecznie z osobą, z którą żyło. Chociaż konkubinat uznawany był kiedyś za formę alternatywną w stosunku do małżeństwa, obecnie stanowi jedynie etap prowadzący do małżeństwa.

W 1960 r. około 8% wszystkich rodzin miało tylko jedno z rodziców. Dziś jest ich 20%. Najczęściej są to rodziny utrzymywane przez matki. Wzrost liczby takich rodzin jest konsekwencją większej liczby rozwodów i samotnych matek, które nie oddają dziecka do adopcji. Liczba par, które decydują się na dziecko bez ślubu, także stopniowo wzrasta, choć nadal pozostaje niewielka. Jeśli obecne tendencje utrzymają się, w ciągu dwudziestu, czterdziestu lat prawie połowa wszystkich rodzin będzie miała tylko jedno z rodziców.

Rodziny z jednym z rodziców nie są już tak piętnowane przez społeczeństwo jak niegdyś. Zwykle jednak żyją bardziej ubogo niż rodziny z obojgiem rodziców. Określenie „feminizacja ubóstwa” dotyczy ogólnie kobiet, które samotnie wychowują dzieci. Wyniki badań nad wpływem takiego modelu rodziny na dzieci nie są jednoznaczne.

Mimo że w Stanach Zjednoczonych zawiera się najwięcej małżeństw na świecie, coraz więcej osób wybiera rodzaj życia, który Peter Stein (1976) określił jako „twórczą samotność”. Gospodarstwa domowe prowadzone przez samotne kobiety i samotnych mężczyzn albo wspólnie z osobami nie spokrewnionymi stanowią jedną czwartą wszystkich gospodarstw. Dla wielu osób samotność jest etapem przejściowym na drodze do małżeństwa czy powtórnego związku małżeńskiego. Dla innych jest to wybrany styl życia.

Inną grupę ludzi samotnych tworzą wdowy i wdowcy oraz osoby rozwiedzione, które nie decydują się na następne małżeństwo. Większość z nich to kobiety w podeszłym wieku. Niektóre są samotne z wyboru, inne z powodów demograficznych: zbyt mało jest partnerów w odpowiednim wieku.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.