Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

KLASYCZNA TEORIA PSYCHOANALITYCZNA FREUDA

Gdy w połowie XIX wieku w Niemczech psychologia przekształciła się w samodzielną dyscyplinę naukową, za swe zadanie uznała analizę świadomości normalnego, dorosłego człowieka. Uważano, że świadomość jest złożona z elementów strukturalnych związanych ściśle z procesami zachodzącymi w narządach zmysłowych. Na przykład wzrokowe wrażenia barw wiązano z fotochemicznymi zmianami w siatkówce oka, a tony – ze zjawiskami zachodzącymi w uchu wewnętrznym. Złożone doznania miały być rezultatem połączenia ze sobą wielu elementarnych wrażeń i uczuć. Zadanie psychologii polegało na wykrywaniu tych podstawowych elementów świadomości i ustalaniu, w jaki sposób łączą się one w związki. Psychologię nazywano często „chemią umysłu”.

Zastrzeżenia i zarzuty przeciw tego rodzaju psychologii wysuwano z wielu stron i z różnych powodów. Wśród oponentów byli ci, którzy przeciwstawiali się podkreślaniu wyłącznie roli struktury, dowodząc ze znacznym zaangażowaniem i pasją, że dla świadomego umysłu znamienne są jego aktywne procesy, a nie pasywne treści. Odbieranie wrażeń, a nie wrażenia, myślenie, a nie myśli, wyobrażanie sobie, a nie wyobrażenia – powinny, ich zdaniem, stanowić zasadniczy przedmiot dociekań psychologii jako nauki. Inni wysuwali zarzut, że świadomego doznania nie można rozłożyć na elementy nie niszcząc samej istoty tego doznania, a mianowicie jego całościowego charakteru. Treścią bezpośrednio dostępnej nam świadomości – twierdzili oni – są pewne układy czy konfiguracje, a nie powiązane ze sobą elementy. Inna, liczna i elokwentna grupa utrzymywała, że psychiki nie da się badać metodami naukowymi, ponieważ jest czymś zbyt intymnym i subiektywnym. Domagano się więc, aby psychologię definiować jako naukę o zachowaniu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.