Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Jąkanie urazowe

Dopóki więc opierać się będziemy jedynie na fizykalnie uchwytnych „grubych” objawach uszkodzenia mózgu, dopóty nie mamy pełnych podstaw do rozstrzygnięcia istoty szeregu zaburzeń, ciągle jeszcze tradycyjnie zaliczanych do czynnościowych. Wiele bowiem mikrouszkodzeń po- zostanie nie wykrytych. To, co przez wielu autorów uważane jest za „podłoże konstytucjonalne”, „słabość wrodzoną” układu nerwowego, „podatność” dziecka do zapadania na nerwicę itp., może być spowodowane uszkodzeniem układu nerwowego w okresie płodowym, w czasie porodu bądź też w pierwszym okresie po urodzeniu dziecka.

Pomimo tych i szeregu innych ‚wątpliwości, które budzi podział jąkania na organiczne i czynnościowe, utrzymuje się on w literaturze fachowej i ciągle jeszcze ma swoich zwolenników. Należy do nich również autorka polska — A. Mitrynowicz (1952). Dzieląc wszystkie postacie jąkania na czynnościowe i organiczne, Mitrynowicz wyodrębnia w jąkaniu czynnościowym jąkanie ewolucyjne, czyli rozwojowe, oraz jąkanie urazowe, czyli traumatyczne (przy czym ma na myśli zarówno urazy psychiczne, jak i fizyczne). Można mieć poważne wątpliwości, czy urazy fizyczne powodują w układzie nerwowym jedynie zaburzenia czynnościowe.

Przeciwstawiając jąkanie urazowe — rozwojowemu w obrębie grupy zaburzeń czynnościowych, A. Mitrynowicz wskazuje na różny sposób powstawania tych dwóch postaci, mianowicie powolnie narastający — w jąkaniu ewolucyjnym i nagły — w urazowym. Rozgraniczenie to jednak, poza przypadkami silnych urazów fizycznych i psychicznych, okazuje się zazwyczaj w praktyce bardzo złudne.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.