Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Dziecko stawia pierwsze samodzielne kroki (3-4 kroki)

Chodzi samodzielnie na sztywnych i szeroko rozstawionych nogach, kołysząc się, stąpa często na palcach. Podając w przybliżeniu miesiące życia, w których dziecko zaczyna samodzielnie chodzić, mamy na myśli’ większość dzieci w tym wieku. Jak już wyżej wspomniano, różnice indywidualne są bardzo duże.

Z grubsza wyróżnić można dwa typy dzieci: u jednych przeważa możliwość wykonywania ruchów względnie precyzyjnych, przy stosunkowo słabym napięciu mięśniowym, u innych tonus mięśniowy ma przewagę nad sprawnością motóryczną. Dzieci należące do typu pierwszego szybko zaczynają chwytać i stosunkowo precyzyjnie manipulują przedmiotami, stają natomiast i chodzą z pewnym (nieraz kilkumiesięcznym) opóźnieniem. Na odwrót, dzieci zaliczone do typu drugiego szybko zaczynają samodzielnie stawać i chodzić, natomiast ich ruchy manipulacyjne są „źle obliczone”,. sztywne i kanciaste, co spowodowane jest stosunkowo silnie rozwiniętym napięciem mięśniowym3.

Do oceny poziomu rozwoju ruchowego niemowlęcia przydatne są siatki centylowe układu M. Zdańskiej-Brincken i N. Woląńskiego (1967), oparte na wspomnianych już poprzednio badaniach podłużnych. Siatki te służą do śledzenia indywidualnych zmian rozwojowych w zakresie: 1) ruchów głowy i tułowia, 2) pozycji siedzącej, 3) pozycji stojącej, 4) lokomocji. Dla przykładu przedstawimy siatkę centylową rozwoju postawy stojącej. Za- kreskowany kanał środkowy (N) wyznacza dość wąską granicę – normę – obejmującą 30% „typowych” niemowląt. Szerzej pojęta norma – to kanały oznaczone LO („lekko opóźniony”), N („normalny”) i LP („lekko przyspieszony”). Mieści się w tych granicach 70% dzieci (rys. 22). A oto etapy rozwoju pionizacji niemowlęcia, oznaczone w siatce odpowiednimi numerami.

– 10. Dziecko jest w pozycji pionowej, podtrzymywane pod pachami (kciuki na piersiach dziecka tuż nad linią brodawek sutkowych, pozostałe palce na plecach dziecka na wysokości łopatek). Przy zetknięciu stóp z twardą powierzchnią wyprostowuje nogi w stawach kolanowych i biodrowych i utrzymuje częściowo ciężar ciała.

– 17. Dziecko znajduje się w pozycji pionowej, podtrzymywane pod pachami. Przy podparciu się nogami podskakuje, zginając i wyprostowując kolana.

– 18. Dziecko stoi na wyprostowanych nogach, podtrzymywane za obie ręce, które są lekko zgięte w stawach łokciowych, przy czym dłonie znajdują się mniej więcej na wysokości linii brodawek sutkowych. Utrzymuje się w tej pozycji przez 1 minutę.

– 21. Dziecko leży na plecach lub siedzi. Przy podaniu rąk i lekkim podciągnięciu staje na nogi.

– 23. Dziecko stoi samo, trzymając się obiema rękami nieruchomego oparcia.

– 24. Dziecko siedzi lub raczkuje. Chwyciwszy się nieruchomego oparcia dwoma rękami podciąga się do .pozycji stojącej i staje samo.

– 28. Dziecko stoi, trzymając się nieruchomego oparcia. Schyla się nie puszczając barierki, przysiada, podnosi z podłogi zabawkę i znowu staje na wyprostowanych nogach.

– 30. Dziecko stoi bez podtrzymywania lub oparcia ok. 0,5 minuty na twardej powierzchni.

– 32. Dziecko z pozycji raczkowania wstaje na nogi bez podtrzymywania lub oparcia.

Autorzy proponują ponadto ocenę rozwoju ruchowego w sposób zbiorczy, w punktach, z uwzględnieniem różnic pici . Okazało się bowiem, że w rozwoju zarówno postawy ciała, jak też ruchów Iokomocyjnych dziewczynki wyprzedzają chłopców. Różnice te nie są jednak znaczne: do ogólnej orientacji w zmianach rozwojowych w dziedzinie motoryki w wieku niemowlęcym wystarczą zatem dane zamieszczone w tabeli 5.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.