Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Dziecko chore nie akceptuje swojej choroby

Czuje się za nią winne, a co za tym idzie czuje się winne także za konflikty rodzinne. Podstawowym elementem mającym wpływ na funkcjonowanie całej rodziny jest poczucie bezradności wobec sytuacji choroby dziecka, przy jednocześnie zaburzonej komunikacji małżeńskiej. Mąż zarzuca żonie upór i bezradność, natomiast żona – brak czułości i nerwowość. Zarówno ojciec („nie chciałbym nigdy utracić bliskich osób”), jak i matka („zrobiłabym wszystko, aby zapomnieć o chorobie i śmierci”: „nikt nie wie, że lękam się śmierci”) przeżywają silny lęk przed śmiercią dziecka. Matkę cechuje skłonność do zmartwień i mała odporność na stres. Lęk przed utratą dziecka ujawnia się również w koszmarach sennych. Choroba zbliżyła do siebie rodzinę, jednak jest to wspólne przeżywanie bólu i lęku. Wyzwala to u rodziców postawę szczególnej troski o dziecko chore, które reaguje silnym niepokojem. Wydaje się, że przeżywany przez chore dziecko niepokój wynika z nadmiernej opieki, która powoduje „przejmowanie” przez nie niepokoju rodziców. Rodzice „wymagają” od niego tylko tego, by żyło. Konsekwencją braku stawianych dziecku choremu wymagań jest jego małe poczucie własnej wartości. Dziecko chore obwinia się jednocześnie za chorobę i cierpienia rodziny wynikające z niej („to moja wina, że wszyscy ucierpieli z powodu choroby”).

Szczególne traktowanie dziecka chorego doświadcza również dziecko zdrowe. Gdy dzieci zawinią, wówczas rodzice rozmawiają z dzieckiem chorym, natomiast wobec dziecka zdrowego stosują przemoc fizyczną jako formę kary („tylko mnie karzą”, „bierze paska i bije”). Dziecko zdrowe doświadcza więc niesprawiedliwości. Obwinia częściowo siebie za złe zachowanie (konflikty z dzieckiem chorym), a częściowo dziecko chore, które wykorzystując swoją uprzywilejowaną pozycję, doprowadza do sytuacji konfliktowych – wie bowiem, że nie spotka go za to żadna kara. Warte podkreślenia jest to, że dziecko chore jest o wiele lat starsze od dziecka zdrowego. Posiada więc nad nim przewagę fizyczną, a ponadto jest faworyzowane przez rodziców.

Cała rodzina doświadcza wsparcia, zarówno psychicznego, jak i materialnego z zewnątrz. Ma dobre warunki mieszkaniowe, dobry status materialny. Ufa personelowi medycznemu. Optymalne wsparcie z zewnątrz wydaje się niewystarczającym w radzeniu sobie z sytuacją choroby dziecka.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.