Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Bodźce popędowe związane z głodem

Bodźce popędowe związane z głodem należą do pierwszych silnych czynników pobudzających do aktywności, na których działanie wystawiona jest jednostka. Można więc oczekiwać, że ukształtowane wówczas techniki redukowania czy regulowania tych bodźców będą odgrywać ważną rolę jako model sposobu stosowanego w późniejszym życiu w celu redukowania innych silnych bodźców popędowych. W tym sensie teoria ta głosi, iż sytuacja karmienia służy jako model miniaturowy, który po części determinuje przystosowania na dużą skalę u osoby dorosłej. Tak więc Dollard i Miller sugerują, że dziecko, które płacze, gdy jest głodne, i stwierdza, że prowadzi to do karmienia, uczy się aktywnego podejścia do redukcji popędów. Jeśli natomiast rodzice pozwalają dziecku „wykrzyczeć się”, to taki trening może stworzyć podstawę biernej i apatycznej reakcji na silne bodźce popędowe. Ponadto jeśli bodźcom głodu pozwala się rosnąć bez ograniczeń, to dziecko może skojarzyć słabe bodźce głodu z intensywnie przykrymi, przemożnymi bodźcami, których doznawało ono następnie w tak wielu wypadkach: w ten sposób dziecko może nauczyć się „przesadnie reagować” (overreact) na stosunkowo słabe bodźce popędowe: innymi słowy: słabe bodźce popędowe uzyskują zdolność wywoływania wtórnego popędu o dużej sile, przez co stają się równoważne z bardo silnymi bodźcami popędowymi.

Inne niebezpieczne następstwo narażania dziecka na silne bodźce popędu głodu polega na tym, że na tej podstawie może się u niego rozwinąć strach przed samotnością. Jeśli dziecko jest narażone na bardzo przykre bodźce głodu wtedy, gdy jest samo, i jeśli te bodźce są redukowane dopiero wtedy, kiedy pojawi się w końcu któreś z rodziców, to może się zdarzyć, że to silne wzmocnienie (redukcja bodźców głodu) spowoduje wyuczenie się reakcji, która bezpośrednio poprzedzała pojawienie się matki czy ojca, to znaczy reakcji strachu. W przyszłości więc, kiedy dziecko lub dorosły pozostaną sami, zareagują tą wzmacnianą poprzednio reakcją strachu, przejawiając typowy syndrom strachu przed ciemnością czy samotnością.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.