Poszukujesz psychologa sportu lub pracy w Gdynii? Niesiemy pomoc w naszym gabinecie.

Badania z zastosowaniem techniki Q cz. II

Twierdzenia do sortowania g (g-sort) mogą być dobierane na różne sposoby. Mogą być tak sformułowane, by pasowały do jakiejś określonej teorii osobowości – wiele takich przykładów przedstawia w swojej książce Stephenson (1953) – lub też mogą być wybrane ze zbioru stwierdzeń pochodzących z protokołów terapeutycznych, autocharakterystyk, kwestionariuszy osobowości itp.

Przyjrzyjmy się bliżej badaniu przeprowadzonemu przez Butlera i Haigha (1954), stanowiącemu typowy przykład sposobu posługiwania się techniką g przez Rogersa i jego współpracowników. Badacze ci postanowili zweryfikować założenie, że ludzie, którzy zgłaszają się po porady, są z siebie niezadowoleni, oraz że po skutecznej terapii ich niezadowolenie z siebie maleje. Dla celów tego badania twierdzenia (2-sort dobrano w sposób losowy z wielu protokołów terapeutycznych. Znalazły się tam takie twierdzenia, jak: „Jestem osobą uległą”: „Jestem człowiekiem ciężko pracującym”: „Jestem sympatyczny” i „Jestem osobą impulsywną”. Przed rozpoczęciem terapii każdy klient proszony był o dwukrotne posortowanie twierdzeń według dwóch różnych instrukcji:

Sortowanie opisujące ja realne. Posortuj te kartki tak, aby opisywały ciebie, tak jak się widzisz dzisiaj, poczynając od tych kart, które najmniej do ciebie pasują, do tych, które pasują najlepiej.

Sortowanie opisujące ja idealne. Teraz posortuj te karty tak, aby opisać swój ideał – osobę, którą najbardziej chciałbyś w głębi duszy być. Następnie dla każdej osoby obliczano korelację między rozkładami tych dwóch sortowań. Średnia korelacja między sortowaniem opisującym „ja realne” i sortowaniem opisującym „ja idealne” wynosiła dla badanej grupy zero, co wskazuje, iż nie było zgodności między tym, jak osoby te spostrzegały siebie, a tym, jakie chciały być.

Takie same dwa sortowania wykonywała grupa kontrolna, składająca się z osób, które nie były zainteresowane terapią. Grupa ta była dobrana w ten sposób, by stanowiła grupę porównywalną z grupą klientów. Średnia korelacja między sortowaniem opisującym „ja realne” i sortowaniem opisującym „ja idealne” wynosiła w grupie kontrolnej 0,58, co wskazuje, iż osoby z tej grupy odznaczały się znacznie większym zadowoleniem z siebie niż osoby poddawane terapii. Po zakończeniu terapii (odbyło się średnio 31 sesji na osobę) klientów proszono ponownie o wykonanie sortowania dla „ja realnego” i „ja idealnego”. Okazało się, iż średnia korelacja dla tych dwu sortowań wynosiła 0,34, a więc wzrosła istotnie w porównaniu z korelacją uzyskaną przed terapią, aczkolwiek wciąż była mniejsza niż korelacja uzyskana przez grupę kontrolną.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.